Welkom, u kunt hier Inloggen of Registreer

Edam-Volendam Opinie

U bent hier: HomeForum home → Onderwerpen → Maatschappij → Thread

   

Wordt Wim Keizer museumstuk?

Totaal aantal reacties: 214

Geregistreerd 2014-02-03

PM

Als begunstiger van het Volendams Museum ontving ik een kerstgroet van het bestuur. Die bevatte een verrassing. Wim Keizer deelt daarin mede dat hij met ingang van 2020 terugtreedt als bestuurder en voorzitter.

Daar zal vriend en vijand van opkijken. Wim Keizer gaat op 78-jarige leeftijd met pensioen, terwijl menigeen had gedacht dat hij nog wel tot zijn honderdste zou aanblijven. Het museum was Keizer’s levenswerk. Onder zijn leiding is het museum uitgegroeid tot een volwassen en volwaardig (gecertificeerd) museum, al zal hij daar bij iedere gelegenheid de vele vrijwilligers voor prijzen.

Keizer heeft in zijn leven niet stil gezeten en heeft heel wat bereikt. Hij was niet overal geliefd. Toen hij nog kritisch raadslid was kon burgemeester IJsselmuiden zijn bloed wel drinken. Hij kreeg veel kritiek en het meeste daarvan was feitelijk onverdiend. Kritiek die hij wel verdiende gold vooral zijn gecompliceerde karakter. Zoals ik al vaker heb gesteld was Wim groots in zijn sterke kanten, in zijn doorzettingsvermogen en vele prestaties, maar ook groot in zijn zwakheden. Hij haakte naar erkenning. Hij maakte veel vrienden en heeft er door zijn eigenzinnigheid ook weer veel verloren. Zo ging het ook bij het museum. Later zal daar mild over worden geoordeeld. Het eindresultaat zal tellen en minder de weg daar naar toe.

Een aantal jaren geleden heeft hij een coupe overleefd. Een groep leden probeerde om voor mij nog steeds onopgehelderde redenen het museum over te nemen. Zoiets roept in Wim Keizer de vechtjas op en dan is het met hem kwaad kersen eten. De groep die de coupe had uitgevoerd, daar zaten bekende namen bij, ging af voor de rechter omdat ze de statuten niet goed hadden gelezen. Hun overwinningsroes veranderde al snel in een kater.

Vier wapenfeiten wil ik bij dit afscheid nog noemen. De uitbouw van het museum waaraan iedereen die een troffel, knijptang of hamer kon hanteren, als vrijwilliger aan heeft meegewerkt. Wim organiseerde het en zorgde voor de koffie en de broodjes. Waarschijnlijk waren die gesponsord. Het sigarenbandjeshuisje heeft me nooit kunnen bekoren. Curieus en niet echt museumwaardig, maar Wim Keizer was er beretrots op. De uitbreiding van de collectie met vele museumwaardige schilderijen is het tweede wapenfeit dat ik wil noemen. Tenslotte verdient de renovatie van de grote zaal alle lof. Een prachtige ruimte is het geworden waar menig dorps- of streekmuseum jaloers op kan zijn. Tenslotte dient de wijze waarop de bevolking werd betrokken veel waardering. De jaarboeken die donateurs ontvingen vormen een waardevol bezit voor wie in het verleden van Volendam is geïnteresseerd.

Het is een vrijwilligersmuseum gebleven. Een museum met weinig subsidie en betrekkelijk veel eigen inkomsten. Zo hoort dat op Volendam en Wim Keizer heeft met zijn organisatietalent, kennis en grote netwerk daar grote verdiensten in gehad.

Het is de vraag of Wim Keizer wel zonder zijn museum kan. Daar heb ik lichte twijfels over. Het museum kan wel zonder hem en het is denk ik ook wel tijd dat er weer eens met een frisse blik naar de toekomst wordt gekeken. Het nieuwe bestuur wens ik net zoveel energie en doorzettingsvermogen als Wim Keizer had, want het is geen eenvoudige opgave.

Om zijn bijdrage te vereeuwigen kan ik me voorstellen dat het museum een afdeling voor wassen beelden krijgt en Wim Keizer de eerste bewoner daarvan wordt. Zo kan hij nog een oogje houden op de toekomstige ontwikkelingen.

update 02032020
Volgens de laatste berichten is Keizer inmiddels voorzitter geworden van de stichting Vrienden van het Museum.